ΜΗΠΩΣ ΑΓΓΙΞΟΥΜΕ ΤΟ ....ΑΛΛΟ

ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ;

ΤΟΝ ΧΩΡΟ;

ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙΞΟΥΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ;

NA ΜΑΣ ΔΕΙΞΟΥΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ;

Καλοτάξιδα!!

Λέξημα / Πεζογραφία / Νύχτες υποταγής
Ανώνυμος επισκέπτης
Πεζογραφία
'Αρθρο #1507 Αποστολή από hdermi
Πεμ 26 Φεβ
Ελένη Στασινού
Νύχτες υποταγής
Την πραγματική ιστορία μιας γυναίκας που πέφτει θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης περιγράφει με γλαφυρό τρόπο η Ελένη Στασινού στο έργο αυτό. Τα συναρπαστικά επεισόδια που αφηγείται κρατούν αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη
Ελένη Στασινού, Νύχτες υποταγής, Άγκυρα 2008, σελ. 450 Μιλώντας για το προηγούμενο έργο της Ελένης Στασινού, την «Οντισιόν», επισημάναμε δυο πράγματα: τη φεμινιστική της οπτική και την επινοητικότητα στη σύνθεση των ιστοριών της, που κρατάει αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Την ίδια επισήμανση κάναμε και τώρα, διαβάζοντας το τελευταίο της μυθιστόρημα, τις «Νύχτες υποταγής». Της γης οι κολασμένοι είναι σήμερα οι λαθρομετανάστες, και κυρίως οι γυναίκες, και μάλιστα οι γυναίκες που εμπορεύονται τη σάρκα τους, υπό την προστασία πάντα του κυρίαρχου αρσενικού. Η Αναστάζια ή Στάσα είναι μια τέτοια περίπτωση. Αλλά ακραία. Γνωρίζει το σεξ από την παιδική της ηλικία, από τον πατέρα της. Αυτός στη συνέχεια την εκδίδει. Θα τον διαδεχθεί ο «αδελφός» της, ένα παιδί που περιμάζεψε ο πατέρας της και ο οποίος θα την φέρει στην Ελλάδα. Εδώ θα του ξεφύγει, γνωρίζοντας έναν απατηλό έρωτα. Θα πουλάει το κορμί της για να σπουδάσει τον αγαπημένο της φοιτητή. Αυτός θα παντρευτεί μια πλουσιοκόρη, διατηρώντας βέβαια τη σχέση με την Αναστάζια. Όταν όμως μαθαίνει ότι η Αναστάζια γνωρίζεται με τη γυναίκα του, και έντρομος μην της αποκαλύψει τη σχέση τους, την κτυπάει αφήνοντάς την αναίσθητη και στη συνέχεια τη μεταφέρει και τη φυλακίζει σε ένα εγκαταλειμμένο ορυχείο, μην έχοντας ξεκαθαρίσει τι θα την κάνει. Όμως ο «αδελφός» τον έχει ανακαλύψει. Του έκλεψε το εμπόρευμα. Τον παρακολουθεί στο ορυχείο. Στη συμπλοκή που ακολουθεί σκοτώνεται, ενώ ο δικηγόρος τραυματίζεται θανάσιμα. Η Ναστάζια καταφέρνει να ξεφύγει και, επί τέλους ελεύθερη από τα αντρικά νύχια, φεύγει για την Ιταλία. Το θέμα του λαθρομετανάστη έχει αναπτυχθεί τόσο στο μυθιστόρημα όσο και στον κινηματογράφο. Αναφέρουμε ενδεικτικά το μυθιστόρημα του Σωτήρη Δημητρίου «Ν' ακούω καλά τ' όνομά σου» και την κινηματογραφική ταινία Lilian4ever, που πραγματεύεται το trafficking. Η Στασινού χειρίζεται αυτό το θέμα αριστουργηματικά. Είχαμε γράψει ήδη τις πρώτες γραμμές αυτής της παρουσίασης όπου μιλήσαμε για την επινοητικότητα της Ελένης στη σύνθεση των ιστοριών της, όταν τη συναντήσαμε σε μια βιβλιοπαρουσίαση. Μας είπε ότι η ιστορία είναι εντελώς πραγματική. Έτσι με έκπληξη διαπιστώσαμε για μια ακόμη φορά πως η πραγματικότητα πολλές φορές ξεπερνάει τη φαντασία. Η Στασινού την αληθινή αυτή ιστορία που πραγματεύεται την αφηγείται με καταπληκτική ενάργεια και ζωντάνια. Από τις πιο ωραίες σελίδες σ' αυτό το βιβλίο είναι εκείνες που αναφέρονται στο πέρασμα των συνόρων από τους λαθρομετανάστες. Ταλαιπωρημένοι, πεινασμένοι, έχοντας να αντιμετωπίσουν αφενός το κρύο και το χιόνι και αφετέρου τις περιπόλους των συνόρων, πραγματοποιούν πραγματικό άθλο μέχρι να καταφέρουν να περάσουν στη γη της Επαγγελίας. Φαίνεται αστείο, αλλά η Ελλάδα γι αυτούς φαντάζει σαν γη της Επαγγελίας, τουλάχιστον για όσους δεν την θεωρούν σαν ένα προσωρινό σταθμό μέχρι να φτάσουν σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Στο ταξίδι τους δεν είναι όλοι τυχεροί, δεν καταφέρνουν όλοι να φτάσουν στην Ιθάκη τους. Και το ποίημα του Καβάφη, στην περίπτωσή τους φαντάζει σαν σαρδόνια παρωδία. Και το ταξίδι αυτό δεν πραγματοποιείται χωρίς θυσίες. Είναι ανατριχιαστικό το επεισόδιο όπου η μάνα αναγκάζεται να πνίξει το μωρό της για να μην προδοθούν. Τη μοίρα του μωρού θα μπορούσε να έχει και ο ποιητής και ψυχίατρος Μανώλης Πρατικάκης. Όταν οι γερμανοί έκαψαν τα χωριά τους (τα χωριά τους Βιάννου, στην Κρήτη, και το δικό του χωριό, το Μύρτος), ο Μανώλης ήταν μωρό ολίγων ημερών. Κάποιοι από τους χωριανούς τους, μεταξύ των οποίων και οι γονείς του, είχαν καταφύγει σε μια ρεματιά για να σωθούν. Ο Μανώλης έκλαιγε, και οι υπόλοιποι έλεγαν στην μητέρα του να τον πνίξει για να μη προδοθούν. Ευτυχώς ο Μανώλης σταμάτησε το κλάμα, και έτσι τη γλύτωσε. Βέβαια αν η μητέρα του αρνιόταν να τον πνίξει θα πήγαινε πάλι από σφαίρες των γερμανών. Κοινωνικοί ανθρωπολόγοι όπως ο Λεβί Στρως έχουν επισημάνει το γεγονός ότι έχουμε την τάση να βλέπουμε με απόλυτες αντιθέσεις, και κυρίως την μανιχαϊστική αντίθεση καλού και κακού. Το έργο αυτό της Στασινού μας κάνει να αναλογισθούμε πόσο σύνθετη είναι τελικά η πραγματικότητα και ότι πολλές περιοχές της δεν είναι άσπρες ή μαύρες, αλλά γκρίζες. Όταν ακούμε για τους «προστάτες» σκεφτόμαστε τη λέξη σαν συνώνυμη του νταβατζή. Δεν ξέρω τι συνδηλώσεις μπορεί να έχει στα τούρκικα η λέξη «νταβατζής», αλλά η λέξη «προστάτης» με τη σημασία του νταβατζή διατηρεί τις συνδηλωτικές αποχρώσεις που έχει η κύρια σημασία της λέξης. Οι προστάτες εκμεταλλεύονται τις γυναίκες, αλλά τους προσφέρουν ταυτόχρονα και προστασία, όχι μόνο πραγματική (στέγη, τροφή κ.λπ.) αλλά και συναισθηματική. Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Τα αμφιθυμικά αισθήματα της ηρωίδας απέναντι στους προστάτες της φαίνονται σε αρκετά σημεία στο βιβλίο. Οι ενοχές που νιώθει ίσως έχουν εκεί την προέλευσή τους. «Κι ανακαλύπτει με φρίκη πως δεν είναι ικανή να δικάσει κανέναν. Δεν είναι ικανή να κρίνει ούτε ποιος από τους δυο της έκανε το μεγαλύτερο κακό. Και το χειρότερο απ' όλα; Η ερώτηση. Σε τι υπήρξε καλύτερή τους; Μήπως σε κάθε περίπτωση δεν κάλυπτε προσωπικές της ανάγκες; Μήπως ακόμη και τότε που πρόσφερε, μέσα από τη «δουλειά» της, την άνεση να σπουδάσει ο φοιτητάκος της, κρυβόταν η υπεροχή του ανθρώπου που εξαρτά τους άλλους μέσα από την προσφορά;» (σελ. 446). Η παράγραφος αυτή είναι χαρακτηριστική μιας άλλης πλευράς της συγγραφέως: είναι ιδιαίτερα διεισδυτική στα μύχια της ψυχής της ηρωίδας της, περιγράφοντας ανάγλυφα και την παραμικρότερη συναισθηματική της απόχρωση. Ο συνδυασμός αυτός, γλαφυρότητα στην αφήγηση των γεγονότων και ακρίβεια στην έκφραση του ψυχικού κόσμου των ηρώων είναι η κύρια αφηγηματική αρετή της Στασινού, και κάνει το έργο της αυτό ιδιαίτερα συναρπαστικό. Μπάμπης Δερμιτζάκης

11 Μαρτίου 2009
Παρουσίαση Βιβλίου
ΝΥΧΤΕΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ
της Ελένης Στασινού
Oι εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της συγγραφέως Ελένης Στασινού, «Νύχτες Υποταγής».Για το βιβλίο θα µιλήσει η βιβλιοκριτικός - συγγραφέας Ελένη Γκίκα.Aποσπάσµατα θα διαβάσει ο ηθοποιός μας Χρήστος Τσάγκας.Η λαϊκή βαλκανική μουσική μ’ έναν τρόπο αισθαντικό θα επιστρέψει το φως στο μύθο των λέξεων.Βιολί θα παίξει ο Alexanter Mato (Oρχ. Χρωμάτων-ΚΑΜΕΡΑΤΑ-Ο.Δ.Α.-Ε.Λ.Σ.),κιθάρα, ο Apollon Kukumveskakis (καθηγητής του ATHENAEUM). Η soprana coloratura Μαριάννα Μανσόλα(Ε.Λ.Σ.-Μ.Μ.Θ.-Ο.Δ.Α.) θα μας τραγουδήσει σύνθεση του μεγάλου Λαμπελέτ.
Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2009, στις 7:00μ.μ.Χώρος: ΑΓΚΥΡΑ ΠΟΛΥΧΩΡΟΣΣόλωνος 124 & Εμμ. Μπενάκη, Αθήνα, Τηλ.: 210 3837667

ΕΡΩΤΑΣ

Ίσως

αν αίωρος

δοκίμαζες να περιβλέψεις

τη μέθοδο

ενού Έρωτα Αερικού;

ΣΗΜΕΡΑ

Σήμερα θα φορέσω

την αληθινή μου φωνή

και θάρθω

να με γνωρίσεις

Έρωτα σε φράχτη φόβων

λουφαγμένον.....

Διεκδικηση

Τι αθώα η επάνοδός σου!

Μ' αυτήν

την ρευστήν συγνώμην

ως αλιτάνη

κόσμου άλλου

να σε λαμπρύνει

Ίδια πυρά περικαλλής

και αδηφάγος

στην τόση Άφεση

που διακαιούται.......

ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ

Ονειρεύτηκα
τις ατίθασες πέννες
όπλα να ζώνονται
Πέρα από τις φθορές
να τερετίζουν
των πετρωμάτων τους
Αντί ρόγχους σε λα ύφεση
μείζονες τιμωρίες....
μέχρι αυτοκτονίας αισιόδοξες....

ΣΤΟ ΑΓΟΡΙ

Χελιδόνι που έγινες
προσωπογραφία
της Ανοιξης
φίδι είμαι
κι εξιστόρηση του Θρύλλου σου.
Μη με φοράς
ωσάν Υδρόγειος τον Γεωγράφο της
γιατί στα μάτια σου
μέλλει
να δυστυχήσω

ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΑΓΓΕΛΟΣ

"Φοβαμαι άλλη
στιγμη βραδυπορίας"
είπες
κι άφησες
ένα στρατιώτη να σε σύρει
εκτός μάχης
Ξέχασες μόνο
τη Βασίλισσα
σ'ένα πεδίο εκτός χρόνου
όπου αμετανόητοι ονειρευτές
μαίνονταν
μάχες παράτολμες.

ΙΩΑΝΝΗΣ

Χιλιάδες χείλη
κυριαρχείς επάνω μου
επιδημία, έξαρση
η λαίλαπα να πω
κι εγώ
να νοσταλγώ
την νήνεμη επαύριο
οπου τα θύματα σου
θα καταγράφονται
αυτάρεσκα.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

Το σώμα χαλαρά ενδύομαι
κάθε πρωϊ
μετά από νύχτες
που καθρέφτες διασχίζω
μέχρις απείρου
άπειρη κι ακόρεστη
σε τόσα ψυχής
γυμνάσματα κοπιαστικά.

ΙΩΑΝΝΗΣ
Απέναντι
θα σε κρεμάσω
μ' ένα σχοινί
να διασχίζεις
το εμβαδόν του τοίχου μου
προστατευμένος από εσένα
ιδιαίτερα
αφού εγώ
στην ασφαλή σου ερημία
νανουρίζομαι.

ΑΓΓΕΛΟΣ

Κι αν δεν υπήρξες
θα σε γεννήσω απ' την αρχή
τυμβωρύχοι ερώτων
κι ιεροφάντες
κάτι να βρούν
από την ιστορία μας...

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

Τώρα ελεύθερη
-βλέπεις δεν έχω μάννα
κι αδερφούς για κοπετό-
λέω να πέσω
στις καλοξυσμένες
των μολυβιών σας μύτες
η στο escape του υπολογιστή σας
σαν πουλί
που το κλουβί του
το κατάργησε.

ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΜΙΑΣ ΥΝΑΙΚΑΣ

Και είπεν η γυναίκα:
Αναστασία είμαι, του Μηδενός, του Τίποτα και του Θανάτου Ανίσταμαι. Διότι το όνομα Μοίρα μου και κατά πολύ άλλων τινών και αν του ονόματός μου αποσιωπηθεί η δύναμη η υποβόσκουσα, θα καθορίζει, της ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ να έχουν τέλος, όπου ο στόχος θα επιτευχθεί.

Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ

Η γνωριμία με την Αναστασία, άρχισε πριν δέκα περίπου χρόνια.
Η σχέση αυτή δεν μπορούσε να προχωρήσει, γιατί φαντάσματα άλλα, αγάπες αδικαίωτες, φόβοι που περιμένανε το ξόρκι τους, εφιάλτες αγαπημένων που είχες πάρει στους ώμους, στερούσαν την πολυτέλεια να βυθιστείς στην σχέση αυτή καθώς την άξιζε. Έτσι βγήκαν, τραγούδησαν κι έκλαψαν, ταξίδεψαν και δικαιώθηκαν, βυθίστηκαν στην λάσπη τους ως που ναναδυθούν φρεσκογεννημένοι σαν "νιά μέρα" οι τρυφεροί ήρωες της "Αγίας Πόρνης"
οι δειλοί μου αγαπημένοι "Δήθεν" οι μαρτυρικές φιγούρες της "Οντισιόν".

Κι ύστερα ήρθαν οι θάνατοι. Απανωτοί, αδιάψευστοι, ανιστόρητοι. Να μη μπορείς στο μεγαλείο τους να αρθρώσεις .....ανάσα. Να θέλεις να διαφύγεις με τα μέσα που διαθέτεις και να μην είναι....διαθέσιμα. Γιατί το μυαλό σου και η καρδιά σου, οι όποιες ικανότητές και η φιλεργάτικότητά σου έχουν γίνει ένα ασαφές νέο τοπίο, πέρα από ορίζοντες, από δυνατότητες και προσδοκίες, έχουν γίνει μια νέα οπτική "αόρατη" που ναι μεν δεν την βλέπεις, γνωρίζεις όμως ότι υπάρχει.

Κι εκεί που ακροβατείς στο είμαι και δεν είμαι, στο όλα σοφά κι όλα λάθος, έρχονται οι αγαπημένοι έν γύρω, σαν σε κλοιό και ανασαίνουν δίπλα σου. Μαρία, Λευτέρης, Δήμητρα, Κώστας, Ειρήνη, Χρήστος, Δημήτρης, Νίκος, Γιάννης, Ιωάννης, Δούκισσα, Μαίρη, Κατερίνα. Και μια τόσο σύντομη, αλλά ζεστή κι ουσιαστική αγκαλιά από το ALEF. Και λες πάμε πάρα κάτω. Πλουσιότεροι. Γιατί τώρα δεν είμαι ένας. Με τόσο πλούτο θανάτων μέσα μας, είμαστε πλήθος συναισθημάτων και γνώσεων και ιδιοτήτων. Είμαστε το άθροισμα όλων των αγαπημένων, είμαστε δύναμη συμπυκνωμένη σαν ρομφαία πυρακτωμένη.

Και τότε κοιτάς τις εκκρεμότητες. Και λες: Η Αναστασία έδειξε υπομονή. Μπορεί να την μελέτησες κάποτε, άλλοτε να φλερτάρισες με πτυχές του χαρακτήρα της, να την πλησίασες για λίγο, όμως το βάρος το μεγάλο που της αξίζει τώρα -κι εσύ βαρύς και σοβαρός- θα της το δώσεις.
Κι αρχίζεις να αφήνεσαι στον νέο έρωτα. Που κρατάει τέσσαρα-πέντε χρόνια; Με την μεσολάβηση του αγαπημένου Λάμπρου, για ναρθουμε κοντά και το πρελούντιο, δέκα χρόνια; Δέκα χρόνια. Κι ύστερα το "ΤΥΠΩΘΗΤΩ" . Με μια λέξη, να δέχεσαι η ζωή της ΑΝΑΣΤΑΖΙΑ, να μοιραστεί, άρτος για γνώση, μεταμέλεια, άφεση, οίνος αθώωσης και μελλούμενης ευφορίας.

Λοιπόν καλώς την! Την νέα τη συγκίνηση!

ΓΙΑ ΤΗΝ "ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ" που αξιώθηκε το "ΤΥΠΩΘΗΤΩ"

Πριν Εκεινού την έλευση
ξανά
πεισματικά πιστοποιώ
πως διάβηκα
τούτη τη σκόνη
και Πυρκαϊά ας ομιλεί
η Αλεξανδρινή...

Είθε η "Μίρα" σου να βρει αυτό που της αξίζει και θα κάνει κι εσένα ευτυχισμένο.....

Κι εγώ επίσης.....και όλοι όσοι αφεθούν στις σελίδες σου.....

ΤΥΦΛΑ

Σαν ανυπόληπτα φορώ
τον έρωτά σου τον ασύμβατο
παράθυρα χαμογελούν αμέτρητα
κι απλώνουν τα σχοινιά τους
κάθε ρανίδα τύψης
να στεγνώσουν
Γιατί καλά κατέχουν
πως πελεκά η έλλειψη
κάθε ικμάδα ελευθερίας.....

ΘΑ...

Στις Ξηρασίες του Μέλλοντος
Σαν τα αρχέτυπα δακρύσουν ικεσίες
Τα μυθικά χαμόγελα του Πριν
Οι Έρωτες του Πέραν
επιβληθούν
Των σπασμένων κωδίκων την οδύνη
στους νευρώνες μου μεταγγίζοντας
θα σου πω:
"Είμαι η Εύα...."

Στων ματιών μου τους βυθούς
να κολυμπάς
Στου μυαλού μου τις στοές
να ενεδρεύεις
Τώρα που οι έρωτες τραβούν
ως την απάτη......

να μετράω χρόνια....

Kοίτα
αυτό το σ'αγαπώ στα δόντια σου
δε λέει να πέσει
Αύγουστους είκοσι
κατρακυλά-κατρακυλά
κι ακόμα.

Η μοναξια τον Αύγουστο

Νύχτα καλή
κι η γυρισμένη πλάτη
επάρκεια ανοχύρωτη ανασαίνει.
Κι εγώ
να επιχειρώ άσκοπες πτήσεις
στις ορέξεις της σελήνης
κι ύστερα
κνούτο να ετοιμάζω
για όσο κρύβεται
δέρμα απλήγωτο....

ΕΡΩΤΙΚΑ ΦΑΝΑΡΙΑ

Οι έρωτες φοβήθηκαν
την απλωσιά των λόγων
Φλογίτσες κρύφτηκαν
σε ερέβη
Τέτοια απόλαυση λοιπόν σαν έρθει
αχάλαστη απ΄τον καιρό
κι ελάχιστη στον χρόνο
πως να αφήσεις πόρο ανοικτό
να διαφύγει;

AYΓΟΥΣΤΟΣ

Χάσκω ασυγκράτητη
το πένθος να ομολογήσω
αφράτο σύννεφο
αντιστοιχία όμορφη στα κυπαρίσσια....
Όταν μια φλέβα κόκκινη
χτυπά τον νέο μήνα
πυριφλεγή και επικίνδυνο
μεστό υποσχέσεις
"Μέλισσες....Εραστές....μικρούλια άχ"
κι "Αθώα μαύρα" με το όνομα Ζοζέτ.....

Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ

Kι ολότεχνος εφάνη
γαλήνη όμοιος
σε κύκλους τρεις
ομόκεντρους
οπου τη μνήμη θα διέτρεχε
μ'αδιαφορία
νεκρική θα έλεγα....

ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΟ ΜΟΥ

Να ευτυχήσει στις αγκαλιές του κόσμου......

Κατερίνα μου

ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ !

Δεν θέλω

δάκρυ
βουνό
σπηλιά
ωκεανού πυθμένα
μια λόγχη μόνο
να μυτίσω το πλευρό
να σιγουρέψω άλλη ζωή
στον θάνατο ετούτο.

MANNA

Απλανη ώρα
κι οιμωγή ακοίμητη φαντάζεις
μεσ΄των λευκώνων
τ'ανοικτά πατζούρια....

ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΛΟ ΤΟΝ ΛΟΓΙΣΤΗ....

Νάμαι λοιπόν!
Τέλος μήνα γενέθλιου,
Πλούσιου, Δωρόθεου και Ιλαρού
με βλέμμα βεβαίως στον Αύγουστο
που θα δικαιολογεί την κάπνα μου
Επανέρχομαι
ως λογιστής
που "Τοις κείνων Ρήμασι Πειθόμενος"
κατάφερε το ισοζύγιον να ισοζυγήσει
επιτυχώς
ελπίζοντας σε ανερυθρίαστες νύχτες.

Ο κακός Ναυτικός (;)

.....ωσάν δαιμονικό διωγμένο
χωλό και δύσκαμπτο
Με την παλιά του δόξα
χέρι πρόσθετο
-πλέον αδύνατο
στις κλίμακες να γαντζωθεί-
και μια παραλυσία
μπροστά στον έγχρωμο καιρό....
Ακέραια μόνον σώζεται
η ικανότητα να βλαστημά
καράβια
θάλασσες
και νέους ναυτικούς.

Ερωτικοί Αυτόχειρες

Σε εσοχές φιλιών
εκεί που ακριβοί καθρέφτες
μας σταλάζουν
δίχως ευγένειες πολλές
αλλά με πολυτάραχες εκκόλαψες
κινδύνων
να υπόσχονται λάμες-ξιράφια
και ωδές σπαραξικάρδιες
μας βρίσκω
γλυκούς αυτόχειρες
στην δίκοπη μας μαρτυρία....

Μέσα μου το πέλαγο στερεύει.....
Κι εσύ ανατέλλεις λιμοκτόνες ξηρασίες....

αφιερωμένο στον Ιlia, στον Σωκράτη και τον Flying Libido..

Θάνατε
Ηχείο συνένοχο και αυξητικό
του κρανίου
όσο κι αν κραυγάζεις
αδύναμος πάντα θα είσαι
στην συναινετική δικαιοσύνη
των στίχων τους.

Μαγιατικη...

Τούτο τον Μάη θά θελα

ανόητη και αβαρής

πασιφανής, πασιχαρής

και ασυνείδητη

ζωούλα μίας μέρας

απ΄την τροχιά να ξέφευγα

οπού αγκιστρωμένη

θητεύω στιβαρά

στις ίδιες εκδοχές.....

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΑΘΕΙΑ ΠΟΥ ΚΑΚΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ..

Ας αφεθούμε.

Τη συνοχή μας να συγκλονίσει


Έρωτας νέος


Χωρίς προσχήματα


Χωρίς αγγίγματα


Χωρίς ανάγκες


Αρκεί να ζωγραφίσει


για μια στιγμή ακόμα


στα μάτια μας.

στο κλουβί μου

Σε κλωβό ευτυχώ
με θέα ηλιοτροπίου
ρανίδα στερεώματος
βροχές "οικόσιτων" ιάσμων
κι ιδίως
των δυο ωραιοτάτων λιποτακτών
της Κνωσσού
στο δώμα για φοιτητές
απέναντί μου.

Άγγελο στείλε στερεωτή
γιατί η πίστη πλέον δεν παρηγορεί....
κι οι λέξεις γύμνια.

Κάτι ακριβό θρηνεί βαθειά μου
Σα δέηση
π' αποκοιμιέται
στον ίδιο της τον ήχο

ΑΠΟΡΙΑ;

Όταν
νύχτα-μέρα
παλιά περβόλια ολάνθιστα
στοιχειώνουν
τοίχους
ταβάνια
πατώματα
με τι ψυχή να εκπατριστώ
στου σύμπαντος το Άπλωμα;

ΕΥΧΗ

Ας ήταν μια μέρα
να φαρδύνη η καρδιά
Ελευθερία τόση
που να στομώσει η Άνοιξη
στο κόκκινο....

Η Αγκυρα

Πριν γίνεις στέναγμα
κι αχνάδα πρωϊνή
εκείνο το περίσσευμα
του υπογάστριου
που σούκλεψα
έγινε άγκυρα
γιαυτόν τον κόσμο.

ΟΠΤΙΚΕΣ

Δεν είμαι εγώ
που σούμαθα τον κόσμο
αντίθετα
στην άπνοια σ'εξόρισα
ενός κορμιού μονάχα
που θορυβούσε αλύτρωτο.
Κι εσύ;
"Μέγα σχολειό νυχτερινό
τα ρίγη του"
εθαύμαζες
σε κάθε αμπώτιδα.....

Φιλικη Προσκληση

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΘΕΑΤΗ

Όταν αργά η μέθη
παρέλθει
κι η πόλη αποβάλλει
τη μνήμη σου
θ' ανηφορίσεις
μοναξιά μεγαλόπρεπη
σαν αποκαθήλωση
για θεατή
Έναν.

ΝΑ ΒΟΓΓΩ...ΣΚΙΕΣ

Στη μεσαυλή του ήχου σου

θα σαρκωθώ

-πείσμα σ' αυτόν π' ανθεί μονάχος-

λάμψης σπουδή

ρυθμού χορός

της λέξης ρίζωμα παράτολμο

και του νοήματός σου

παρανόηση

Μα πιό πολύ

κοπιαστικό ανάστημα σιμά σου

ανθοφορώντας

να βογγώ σκιές...

ΕΣΥ ΚΙ ΕΓΩ

Επτάτονος Αυλός
με λέξεις να χνουδιάζουν
ρόδινο
έφηβων λογισμών
συνένοχα χωνεύεσαι
στων λόφων
την πρώϊμη σιωπή.....

Κι εγώ
ερωτικό συλείτουργο τελώ
στο πορφυρό σου ένδυμα...

ΝΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ;

Μια Άνοιξη διπρόσωπη

μας πλησιάζει

μέρες μας τάζει έκτακτες

με χρονοδείκτες σ' αναμονή

τη θέλησή μας σκόρπια

σε πάτους ποτηριών

κι εγκαύματα κορμιά

σε δροσερές σιωπές.....

Να την πιστέψουμε;

απλόκαρδη και συμπονετική;

Αυτή που κάτι ανέμους ξεσηκώνει

ζήτουλες που απαιτούν

στην πόρτα ερμηνεία....

τις πλέον ακατάλληλες στιγμές;

Δαυϊδ του Ερωτα

Ακούω τον πολύβουο

στρόβιλο που σηκώνεις

και μασκαρεύομαι

λιγότονη ερωτική

το περίτεχνο να διαβρώσω

κρεσέντο των ανέμων σου

Δαυϊδ ελάχιστος του Ερωτα

που θέλει πάντα άνισα

μεγέθη να ισορροπεί....

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ........ ΨΗΦΙΣΤΕ..... ΔΑΓΚΩΤΟ!

Makedonia is Greek

O ΦΡΑΧΤΗΣ

ΣΤΟΝ ΝΑΡΚΟΦΟΡΟ ΘΑΝΑΤΟ
ΣΗΚΩΝΩ ΦΡΑΧΤΗ
ΟΛΑ ΤΑ ΛΑΘΗ
ΠΟΥ ΧΡΗΖΟΥΝ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΗΣ
Ο πίνακας ανήκει στον Ιωάννη
(Εύ τών Μορφών)

Τραυματα

Τα χάσματά μου πουλιά
κόκκινα
θλίψη τα περιδένω
και δεν γνωρίζω
χρώμα η αίμα ανήσυχο
την ακρίβεια της γάζας μου
τρυπάει....
Αφορμή των αράδων...το σπουργίτι που απέδρασε από τα Ανεμοσκορπίσματα

ΑΝΕΦΙΚΤΟ

Δεν κατοίκησα ποτέ
εντός σου
να έχω να θυμάμαι
σύγκορμο έρωτα.

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑ

Είναι ένα τραίνο

που χαράζει τα όνειρά μου

δεξά-ζερβά χαράδρες φονικές

απ' όπου με καλούν φωνές

ανθρώπων που ποτέ δεν γνώρισα.

Τότε είναι που νοιώθω

σαν να έφυγα

στην μέση ενός ωραίου παιχνιδιού....

ΕΓΩ Η ΠΟΛΗ....

Θνητογενής κι ευαίσθητη

σαν πόλη

οι στάχτες των νεκρών

με οικοδομούν

και των αχρείαστων ασμάτων

τα οστά

Βέβαια

όλοι οι ποιητές

με στίχους με στιλβώνουν

και μειδιώσα δωρεά

στους ηγεμόνες
γίνομαι με το σύθαμπο

Αυτοί έως τ'απόσπερο

σε έννομα γυμνάσματα

μ' απασχολούν

κι ύστερα

γενναιόδωρα

κι ανείπωτα σεβαστικά

στην "γνώσιν των φυλάκων"

μ' εμπιστεύονται

Εδώ θα έλεγα λοιπόν

ολονυκτίς

το Αιώνιο αγγίζω στην οδύνη

αν με το πρώτο φως

των πεινασμένων πολιτών

έδεσμα δεν δινόμουν.....

Μα εγώ

μια πόλη ευαίσθητη

άπελπις

και θνητογενής

κάτω απ' τα βάτα

που όλοι ηδονές κρεμμούν

κάτι Αθώες μέρες εκκολάπτω

αυγά φιδιών θανατηφόρα.......

Ο Άγγελος του Φωτός

και

οι ανθρωπινες ανάγκες του

ΚΑΛΛΙΟ ΑΡΓΑ....ΠΑΡΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ.....

Δέκα συγγραφείς. Δέκα ανάσες.
Αγωνιώδεις η σθμαίνουσες η λυτρωτικές.
Πάντως ανάσες.
Ζωής σφύζουσας και εν τέλει....ελπιδοφόρας.

EΠΙΛΕΚΤΕΣ ΛΕΞΕΙΣ (από την ποιητική συλλογή ΑΟΡΑΤΑ ΤΟΠΙΑ της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΚΑΤΣΙΡΗ

Πόσο θα' θελα
ο άνεμος που ζει με τον αέρα μας
να ονειρευόταν στο πλακόστρωτο
κομμάτια από εφτά αγγέλους
και αρκετές επίλεκτες λέξεις
στο στόμα μου μέσα

Τη σκοτεινή μου γλώσσα να δέσω
ανεστραμμένη
ανάμεσα σε μαχαίρια
που κόβουν κόλαση εντός
και στο φροντισμένο τριγμό
που μ' οργώνει

Πόσο θα΄θελα
να τίναζα όλο τον ψίθυρο
που χυμά και με δαγκώνει
ψηλά τόσο ψηλά να χτυπήσω
χρόνους εφτά
εμένα να χωρίσω
από το βαλς του μαύρου νου.

Εκτος σήμερα που πολύ θα φορεθούν οι μασκες του Έρωτα, ας δοκιμάσουμε να ζήσουμε διχως αυτές

τουλαχιστον τώρα τις Αποκριες......

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ...

Mη με σκεφτείς
να ολοφύρομαι
γυμνή καρπών....
μ'αποκομένους κλάδους
από αδέξιους κηπουρούς

Είναι που αγάπες τόσες
φωταγωγούν ακόμα
ώστε κι η ένδεια
μοιάζει....τροπαιοφόρος!

ΤΕΛΙΚΑ ΣΥΝΠΕΡΑΙΝΩ
ΟΤΙ Η ΑΘΩΟΤΗΤΑ
ΕΙΝΑΙ ΜΟΡΦΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ.
ΔΕΝ ΕΞΗΓΕΙΤΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ
ΠΩΣ
ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ
ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ
ΜΑΧΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ.

ΤΙ ΩΡΑΙΑ
Η ΝΕΑ ΞΕΝΙΤΕΙΑ
ΠΟΥ ΚΤΙΣΑΝ ΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ
ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!

"ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΕΡΘΕΙΣ
ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ
ΘΑ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ
ΜΙΑ ΣΠΑΝΙΑ ΕΚΔΟΣΗ
ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ"

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΑΣ

Και εφόσον η διολίσθηση
δεν δείχνει να αποτρέπεται
Ως έσχατοι ρομαντικοί

Ας επανακτήσουμε την δύναμη
των αισθήσεων

Ας ξεχρεώσουμε παλιές οφειλές
σήποντος Αστισμού

Ας καταδικάσουμε τον επαρχιώτικο
"Γιαπισμό"

Ας διαγράψουμε τις ηθικές εκπτώσεις
ως μέτρο φιλ-ανθρωπισμού

Ας μην κάνουμε χώρο για φόβους που αφορούν
την ζωούλα "μας"

Ας μη θεωρούμε τη σκέψη
όπλο επιβολής σαθρών απόψεων.

Ας θυμηθούμε την έννοια λίγων ξεχασμένων λέξεων
Όπως: Αλήθεια, δικαιοσύνη, σωφροσύνη, ταπεινότητα


Ευχαριστώ την STEVI που με τίμησε με το κάλεσμα.

ΜΟΡΦΕΑΣ

Των αθανάτων ημερών
τελειώνουν τα μαθήματα
και των μακρόσυρτων νυχτών
τα άγρια σεμινάρια...


Γι αυτό σου λέω
τώρα
που στην κοιλιά μας
το μαχαίρι
έπαψε να διεκδικεί


...ας κοιτάζουμε επίμονα
στον κήπο
ελπίζοντας στις μεταμορφώσεις του.

ΔΕΝ ΘΕΛΩ

Σε λάθη
νέψιμο διδακτικό να γίνω

Ως "φίλιον Δέος"
σε μάτια να νυχτώσω

Στην ελευθερία ουδενός
σηματοδότης

Ούτε ριπή φωτός
στην κραιπάλη
των που ορέγονται τα σκοτάδια τους

Σε τοίχο φυλακής
ως όνομα τυχαίο
να περιέχομαι

Κι αχρείαστη καμπύλη λόφου
σε τοπίο προσωπικό

Μόνο στο ηλιακωτό
του πιό καλού του ύπνου
σαν φτάνει
ηχώ απ΄την ανάσα του.....

Στον κάμπο με τους Νάρκισσους (2)

Ποιός είν΄αυτός
που δείχνει αναταραχή
εκεί οπού οι νοσταλγίες
λείπουν;
Άγγελος Συνοριακός
-ημίθεος τουτέστιν-
για το Επέκεινα
την πείνα έχει κορέσει....

Η μη δεν είναι εδώ
μονάχα
η πικρία
η ανεξάνλητη;

Στον κάμπο με τους Νάρκισσους..(1)

Με όραση ελλειπτική
όλα μισά τα βλέπω
ένθεν και ένθεν
κι έτσι
μοιραία δυστυχής
σε διχασμό προσωπικό
αδιαφορώ
κι αν ελλιπώς επιστατώ
τις αχανείς εκτάσεις των συνόρων...

ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ-ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

Τι ακριβό έχει χαθεί
να ψάξεις;
Την κόμη του δάσους
η φλόγα την εχτένισε.
Κι ο χείμαρρος
οπού
τα όνειρά σου ένιβες
σε γκρίζες στάχτες πιά
τρέφει κροκάλες.

Όσο για την επιστροφή
δεν ξέρεις
πως Ιφιγένεια ορίσθης
για νάχουν άλλοι....Αλί...Αλί σου
άνεμον ούριο;

Λαμποκοπάς καλή μου
άγνοια
κι αν περισσότερο απ΄αγκαλιά
θάθελα κάτι
να ντύσω θάταν μουσική
τα γράμματα ενού θρήνου
που δεν θα πεις.