ΕΡΩΤΑΣ

Ίσως

αν αίωρος

δοκίμαζες να περιβλέψεις

τη μέθοδο

ενού Έρωτα Αερικού;

ΣΗΜΕΡΑ

Σήμερα θα φορέσω

την αληθινή μου φωνή

και θάρθω

να με γνωρίσεις

Έρωτα σε φράχτη φόβων

λουφαγμένον.....

Διεκδικηση

Τι αθώα η επάνοδός σου!

Μ' αυτήν

την ρευστήν συγνώμην

ως αλιτάνη

κόσμου άλλου

να σε λαμπρύνει

Ίδια πυρά περικαλλής

και αδηφάγος

στην τόση Άφεση

που διακαιούται.......

ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ

Ονειρεύτηκα
τις ατίθασες πέννες
όπλα να ζώνονται
Πέρα από τις φθορές
να τερετίζουν
των πετρωμάτων τους
Αντί ρόγχους σε λα ύφεση
μείζονες τιμωρίες....
μέχρι αυτοκτονίας αισιόδοξες....

ΣΤΟ ΑΓΟΡΙ

Χελιδόνι που έγινες
προσωπογραφία
της Ανοιξης
φίδι είμαι
κι εξιστόρηση του Θρύλλου σου.
Μη με φοράς
ωσάν Υδρόγειος τον Γεωγράφο της
γιατί στα μάτια σου
μέλλει
να δυστυχήσω

ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΑΓΓΕΛΟΣ

"Φοβαμαι άλλη
στιγμη βραδυπορίας"
είπες
κι άφησες
ένα στρατιώτη να σε σύρει
εκτός μάχης
Ξέχασες μόνο
τη Βασίλισσα
σ'ένα πεδίο εκτός χρόνου
όπου αμετανόητοι ονειρευτές
μαίνονταν
μάχες παράτολμες.

ΙΩΑΝΝΗΣ

Χιλιάδες χείλη
κυριαρχείς επάνω μου
επιδημία, έξαρση
η λαίλαπα να πω
κι εγώ
να νοσταλγώ
την νήνεμη επαύριο
οπου τα θύματα σου
θα καταγράφονται
αυτάρεσκα.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

Το σώμα χαλαρά ενδύομαι
κάθε πρωϊ
μετά από νύχτες
που καθρέφτες διασχίζω
μέχρις απείρου
άπειρη κι ακόρεστη
σε τόσα ψυχής
γυμνάσματα κοπιαστικά.

ΙΩΑΝΝΗΣ
Απέναντι
θα σε κρεμάσω
μ' ένα σχοινί
να διασχίζεις
το εμβαδόν του τοίχου μου
προστατευμένος από εσένα
ιδιαίτερα
αφού εγώ
στην ασφαλή σου ερημία
νανουρίζομαι.

ΑΓΓΕΛΟΣ

Κι αν δεν υπήρξες
θα σε γεννήσω απ' την αρχή
τυμβωρύχοι ερώτων
κι ιεροφάντες
κάτι να βρούν
από την ιστορία μας...

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

Τώρα ελεύθερη
-βλέπεις δεν έχω μάννα
κι αδερφούς για κοπετό-
λέω να πέσω
στις καλοξυσμένες
των μολυβιών σας μύτες
η στο escape του υπολογιστή σας
σαν πουλί
που το κλουβί του
το κατάργησε.

ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΜΙΑΣ ΥΝΑΙΚΑΣ

Και είπεν η γυναίκα:
Αναστασία είμαι, του Μηδενός, του Τίποτα και του Θανάτου Ανίσταμαι. Διότι το όνομα Μοίρα μου και κατά πολύ άλλων τινών και αν του ονόματός μου αποσιωπηθεί η δύναμη η υποβόσκουσα, θα καθορίζει, της ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ να έχουν τέλος, όπου ο στόχος θα επιτευχθεί.

Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ

Η γνωριμία με την Αναστασία, άρχισε πριν δέκα περίπου χρόνια.
Η σχέση αυτή δεν μπορούσε να προχωρήσει, γιατί φαντάσματα άλλα, αγάπες αδικαίωτες, φόβοι που περιμένανε το ξόρκι τους, εφιάλτες αγαπημένων που είχες πάρει στους ώμους, στερούσαν την πολυτέλεια να βυθιστείς στην σχέση αυτή καθώς την άξιζε. Έτσι βγήκαν, τραγούδησαν κι έκλαψαν, ταξίδεψαν και δικαιώθηκαν, βυθίστηκαν στην λάσπη τους ως που ναναδυθούν φρεσκογεννημένοι σαν "νιά μέρα" οι τρυφεροί ήρωες της "Αγίας Πόρνης"
οι δειλοί μου αγαπημένοι "Δήθεν" οι μαρτυρικές φιγούρες της "Οντισιόν".

Κι ύστερα ήρθαν οι θάνατοι. Απανωτοί, αδιάψευστοι, ανιστόρητοι. Να μη μπορείς στο μεγαλείο τους να αρθρώσεις .....ανάσα. Να θέλεις να διαφύγεις με τα μέσα που διαθέτεις και να μην είναι....διαθέσιμα. Γιατί το μυαλό σου και η καρδιά σου, οι όποιες ικανότητές και η φιλεργάτικότητά σου έχουν γίνει ένα ασαφές νέο τοπίο, πέρα από ορίζοντες, από δυνατότητες και προσδοκίες, έχουν γίνει μια νέα οπτική "αόρατη" που ναι μεν δεν την βλέπεις, γνωρίζεις όμως ότι υπάρχει.

Κι εκεί που ακροβατείς στο είμαι και δεν είμαι, στο όλα σοφά κι όλα λάθος, έρχονται οι αγαπημένοι έν γύρω, σαν σε κλοιό και ανασαίνουν δίπλα σου. Μαρία, Λευτέρης, Δήμητρα, Κώστας, Ειρήνη, Χρήστος, Δημήτρης, Νίκος, Γιάννης, Ιωάννης, Δούκισσα, Μαίρη, Κατερίνα. Και μια τόσο σύντομη, αλλά ζεστή κι ουσιαστική αγκαλιά από το ALEF. Και λες πάμε πάρα κάτω. Πλουσιότεροι. Γιατί τώρα δεν είμαι ένας. Με τόσο πλούτο θανάτων μέσα μας, είμαστε πλήθος συναισθημάτων και γνώσεων και ιδιοτήτων. Είμαστε το άθροισμα όλων των αγαπημένων, είμαστε δύναμη συμπυκνωμένη σαν ρομφαία πυρακτωμένη.

Και τότε κοιτάς τις εκκρεμότητες. Και λες: Η Αναστασία έδειξε υπομονή. Μπορεί να την μελέτησες κάποτε, άλλοτε να φλερτάρισες με πτυχές του χαρακτήρα της, να την πλησίασες για λίγο, όμως το βάρος το μεγάλο που της αξίζει τώρα -κι εσύ βαρύς και σοβαρός- θα της το δώσεις.
Κι αρχίζεις να αφήνεσαι στον νέο έρωτα. Που κρατάει τέσσαρα-πέντε χρόνια; Με την μεσολάβηση του αγαπημένου Λάμπρου, για ναρθουμε κοντά και το πρελούντιο, δέκα χρόνια; Δέκα χρόνια. Κι ύστερα το "ΤΥΠΩΘΗΤΩ" . Με μια λέξη, να δέχεσαι η ζωή της ΑΝΑΣΤΑΖΙΑ, να μοιραστεί, άρτος για γνώση, μεταμέλεια, άφεση, οίνος αθώωσης και μελλούμενης ευφορίας.

Λοιπόν καλώς την! Την νέα τη συγκίνηση!

ΓΙΑ ΤΗΝ "ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ" που αξιώθηκε το "ΤΥΠΩΘΗΤΩ"

Πριν Εκεινού την έλευση
ξανά
πεισματικά πιστοποιώ
πως διάβηκα
τούτη τη σκόνη
και Πυρκαϊά ας ομιλεί
η Αλεξανδρινή...

Είθε η "Μίρα" σου να βρει αυτό που της αξίζει και θα κάνει κι εσένα ευτυχισμένο.....

Κι εγώ επίσης.....και όλοι όσοι αφεθούν στις σελίδες σου.....

ΤΥΦΛΑ

Σαν ανυπόληπτα φορώ
τον έρωτά σου τον ασύμβατο
παράθυρα χαμογελούν αμέτρητα
κι απλώνουν τα σχοινιά τους
κάθε ρανίδα τύψης
να στεγνώσουν
Γιατί καλά κατέχουν
πως πελεκά η έλλειψη
κάθε ικμάδα ελευθερίας.....

ΘΑ...

Στις Ξηρασίες του Μέλλοντος
Σαν τα αρχέτυπα δακρύσουν ικεσίες
Τα μυθικά χαμόγελα του Πριν
Οι Έρωτες του Πέραν
επιβληθούν
Των σπασμένων κωδίκων την οδύνη
στους νευρώνες μου μεταγγίζοντας
θα σου πω:
"Είμαι η Εύα...."

Στων ματιών μου τους βυθούς
να κολυμπάς
Στου μυαλού μου τις στοές
να ενεδρεύεις
Τώρα που οι έρωτες τραβούν
ως την απάτη......

να μετράω χρόνια....

Kοίτα
αυτό το σ'αγαπώ στα δόντια σου
δε λέει να πέσει
Αύγουστους είκοσι
κατρακυλά-κατρακυλά
κι ακόμα.

Η μοναξια τον Αύγουστο

Νύχτα καλή
κι η γυρισμένη πλάτη
επάρκεια ανοχύρωτη ανασαίνει.
Κι εγώ
να επιχειρώ άσκοπες πτήσεις
στις ορέξεις της σελήνης
κι ύστερα
κνούτο να ετοιμάζω
για όσο κρύβεται
δέρμα απλήγωτο....

ΕΡΩΤΙΚΑ ΦΑΝΑΡΙΑ

Οι έρωτες φοβήθηκαν
την απλωσιά των λόγων
Φλογίτσες κρύφτηκαν
σε ερέβη
Τέτοια απόλαυση λοιπόν σαν έρθει
αχάλαστη απ΄τον καιρό
κι ελάχιστη στον χρόνο
πως να αφήσεις πόρο ανοικτό
να διαφύγει;

AYΓΟΥΣΤΟΣ

Χάσκω ασυγκράτητη
το πένθος να ομολογήσω
αφράτο σύννεφο
αντιστοιχία όμορφη στα κυπαρίσσια....
Όταν μια φλέβα κόκκινη
χτυπά τον νέο μήνα
πυριφλεγή και επικίνδυνο
μεστό υποσχέσεις
"Μέλισσες....Εραστές....μικρούλια άχ"
κι "Αθώα μαύρα" με το όνομα Ζοζέτ.....

Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ

Kι ολότεχνος εφάνη
γαλήνη όμοιος
σε κύκλους τρεις
ομόκεντρους
οπου τη μνήμη θα διέτρεχε
μ'αδιαφορία
νεκρική θα έλεγα....