Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ

Kι ολότεχνος εφάνη
γαλήνη όμοιος
σε κύκλους τρεις
ομόκεντρους
οπου τη μνήμη θα διέτρεχε
μ'αδιαφορία
νεκρική θα έλεγα....

ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΟ ΜΟΥ

Να ευτυχήσει στις αγκαλιές του κόσμου......

Κατερίνα μου

ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ !

Δεν θέλω

δάκρυ
βουνό
σπηλιά
ωκεανού πυθμένα
μια λόγχη μόνο
να μυτίσω το πλευρό
να σιγουρέψω άλλη ζωή
στον θάνατο ετούτο.

MANNA

Απλανη ώρα
κι οιμωγή ακοίμητη φαντάζεις
μεσ΄των λευκώνων
τ'ανοικτά πατζούρια....

ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΛΟ ΤΟΝ ΛΟΓΙΣΤΗ....

Νάμαι λοιπόν!
Τέλος μήνα γενέθλιου,
Πλούσιου, Δωρόθεου και Ιλαρού
με βλέμμα βεβαίως στον Αύγουστο
που θα δικαιολογεί την κάπνα μου
Επανέρχομαι
ως λογιστής
που "Τοις κείνων Ρήμασι Πειθόμενος"
κατάφερε το ισοζύγιον να ισοζυγήσει
επιτυχώς
ελπίζοντας σε ανερυθρίαστες νύχτες.

Ο κακός Ναυτικός (;)

.....ωσάν δαιμονικό διωγμένο
χωλό και δύσκαμπτο
Με την παλιά του δόξα
χέρι πρόσθετο
-πλέον αδύνατο
στις κλίμακες να γαντζωθεί-
και μια παραλυσία
μπροστά στον έγχρωμο καιρό....
Ακέραια μόνον σώζεται
η ικανότητα να βλαστημά
καράβια
θάλασσες
και νέους ναυτικούς.

Ερωτικοί Αυτόχειρες

Σε εσοχές φιλιών
εκεί που ακριβοί καθρέφτες
μας σταλάζουν
δίχως ευγένειες πολλές
αλλά με πολυτάραχες εκκόλαψες
κινδύνων
να υπόσχονται λάμες-ξιράφια
και ωδές σπαραξικάρδιες
μας βρίσκω
γλυκούς αυτόχειρες
στην δίκοπη μας μαρτυρία....

Μέσα μου το πέλαγο στερεύει.....
Κι εσύ ανατέλλεις λιμοκτόνες ξηρασίες....

αφιερωμένο στον Ιlia, στον Σωκράτη και τον Flying Libido..

Θάνατε
Ηχείο συνένοχο και αυξητικό
του κρανίου
όσο κι αν κραυγάζεις
αδύναμος πάντα θα είσαι
στην συναινετική δικαιοσύνη
των στίχων τους.

Μαγιατικη...

Τούτο τον Μάη θά θελα

ανόητη και αβαρής

πασιφανής, πασιχαρής

και ασυνείδητη

ζωούλα μίας μέρας

απ΄την τροχιά να ξέφευγα

οπού αγκιστρωμένη

θητεύω στιβαρά

στις ίδιες εκδοχές.....

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΑΘΕΙΑ ΠΟΥ ΚΑΚΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ..

Ας αφεθούμε.

Τη συνοχή μας να συγκλονίσει


Έρωτας νέος


Χωρίς προσχήματα


Χωρίς αγγίγματα


Χωρίς ανάγκες


Αρκεί να ζωγραφίσει


για μια στιγμή ακόμα


στα μάτια μας.

στο κλουβί μου

Σε κλωβό ευτυχώ
με θέα ηλιοτροπίου
ρανίδα στερεώματος
βροχές "οικόσιτων" ιάσμων
κι ιδίως
των δυο ωραιοτάτων λιποτακτών
της Κνωσσού
στο δώμα για φοιτητές
απέναντί μου.

Άγγελο στείλε στερεωτή
γιατί η πίστη πλέον δεν παρηγορεί....
κι οι λέξεις γύμνια.

Κάτι ακριβό θρηνεί βαθειά μου
Σα δέηση
π' αποκοιμιέται
στον ίδιο της τον ήχο

ΑΠΟΡΙΑ;

Όταν
νύχτα-μέρα
παλιά περβόλια ολάνθιστα
στοιχειώνουν
τοίχους
ταβάνια
πατώματα
με τι ψυχή να εκπατριστώ
στου σύμπαντος το Άπλωμα;

ΕΥΧΗ

Ας ήταν μια μέρα
να φαρδύνη η καρδιά
Ελευθερία τόση
που να στομώσει η Άνοιξη
στο κόκκινο....

Η Αγκυρα

Πριν γίνεις στέναγμα
κι αχνάδα πρωϊνή
εκείνο το περίσσευμα
του υπογάστριου
που σούκλεψα
έγινε άγκυρα
γιαυτόν τον κόσμο.

ΟΠΤΙΚΕΣ

Δεν είμαι εγώ
που σούμαθα τον κόσμο
αντίθετα
στην άπνοια σ'εξόρισα
ενός κορμιού μονάχα
που θορυβούσε αλύτρωτο.
Κι εσύ;
"Μέγα σχολειό νυχτερινό
τα ρίγη του"
εθαύμαζες
σε κάθε αμπώτιδα.....