Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009
Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2009
Κυριακή 10 Μαΐου 2009
Κυριακή 8 Μαρτίου 2009
Λέξημα / Πεζογραφία / Νύχτες υποταγής
Ανώνυμος επισκέπτης
Πεζογραφία
'Αρθρο #1507 Αποστολή από hdermi
Πεμ 26 Φεβ
Ελένη Στασινού
Νύχτες υποταγής
Την πραγματική ιστορία μιας γυναίκας που πέφτει θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης περιγράφει με γλαφυρό τρόπο η Ελένη Στασινού στο έργο αυτό. Τα συναρπαστικά επεισόδια που αφηγείται κρατούν αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη
Ελένη Στασινού, Νύχτες υποταγής, Άγκυρα 2008, σελ. 450 Μιλώντας για το προηγούμενο έργο της Ελένης Στασινού, την «Οντισιόν», επισημάναμε δυο πράγματα: τη φεμινιστική της οπτική και την επινοητικότητα στη σύνθεση των ιστοριών της, που κρατάει αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Την ίδια επισήμανση κάναμε και τώρα, διαβάζοντας το τελευταίο της μυθιστόρημα, τις «Νύχτες υποταγής». Της γης οι κολασμένοι είναι σήμερα οι λαθρομετανάστες, και κυρίως οι γυναίκες, και μάλιστα οι γυναίκες που εμπορεύονται τη σάρκα τους, υπό την προστασία πάντα του κυρίαρχου αρσενικού. Η Αναστάζια ή Στάσα είναι μια τέτοια περίπτωση. Αλλά ακραία. Γνωρίζει το σεξ από την παιδική της ηλικία, από τον πατέρα της. Αυτός στη συνέχεια την εκδίδει. Θα τον διαδεχθεί ο «αδελφός» της, ένα παιδί που περιμάζεψε ο πατέρας της και ο οποίος θα την φέρει στην Ελλάδα. Εδώ θα του ξεφύγει, γνωρίζοντας έναν απατηλό έρωτα. Θα πουλάει το κορμί της για να σπουδάσει τον αγαπημένο της φοιτητή. Αυτός θα παντρευτεί μια πλουσιοκόρη, διατηρώντας βέβαια τη σχέση με την Αναστάζια. Όταν όμως μαθαίνει ότι η Αναστάζια γνωρίζεται με τη γυναίκα του, και έντρομος μην της αποκαλύψει τη σχέση τους, την κτυπάει αφήνοντάς την αναίσθητη και στη συνέχεια τη μεταφέρει και τη φυλακίζει σε ένα εγκαταλειμμένο ορυχείο, μην έχοντας ξεκαθαρίσει τι θα την κάνει. Όμως ο «αδελφός» τον έχει ανακαλύψει. Του έκλεψε το εμπόρευμα. Τον παρακολουθεί στο ορυχείο. Στη συμπλοκή που ακολουθεί σκοτώνεται, ενώ ο δικηγόρος τραυματίζεται θανάσιμα. Η Ναστάζια καταφέρνει να ξεφύγει και, επί τέλους ελεύθερη από τα αντρικά νύχια, φεύγει για την Ιταλία. Το θέμα του λαθρομετανάστη έχει αναπτυχθεί τόσο στο μυθιστόρημα όσο και στον κινηματογράφο. Αναφέρουμε ενδεικτικά το μυθιστόρημα του Σωτήρη Δημητρίου «Ν' ακούω καλά τ' όνομά σου» και την κινηματογραφική ταινία Lilian4ever, που πραγματεύεται το trafficking. Η Στασινού χειρίζεται αυτό το θέμα αριστουργηματικά. Είχαμε γράψει ήδη τις πρώτες γραμμές αυτής της παρουσίασης όπου μιλήσαμε για την επινοητικότητα της Ελένης στη σύνθεση των ιστοριών της, όταν τη συναντήσαμε σε μια βιβλιοπαρουσίαση. Μας είπε ότι η ιστορία είναι εντελώς πραγματική. Έτσι με έκπληξη διαπιστώσαμε για μια ακόμη φορά πως η πραγματικότητα πολλές φορές ξεπερνάει τη φαντασία. Η Στασινού την αληθινή αυτή ιστορία που πραγματεύεται την αφηγείται με καταπληκτική ενάργεια και ζωντάνια. Από τις πιο ωραίες σελίδες σ' αυτό το βιβλίο είναι εκείνες που αναφέρονται στο πέρασμα των συνόρων από τους λαθρομετανάστες. Ταλαιπωρημένοι, πεινασμένοι, έχοντας να αντιμετωπίσουν αφενός το κρύο και το χιόνι και αφετέρου τις περιπόλους των συνόρων, πραγματοποιούν πραγματικό άθλο μέχρι να καταφέρουν να περάσουν στη γη της Επαγγελίας. Φαίνεται αστείο, αλλά η Ελλάδα γι αυτούς φαντάζει σαν γη της Επαγγελίας, τουλάχιστον για όσους δεν την θεωρούν σαν ένα προσωρινό σταθμό μέχρι να φτάσουν σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Στο ταξίδι τους δεν είναι όλοι τυχεροί, δεν καταφέρνουν όλοι να φτάσουν στην Ιθάκη τους. Και το ποίημα του Καβάφη, στην περίπτωσή τους φαντάζει σαν σαρδόνια παρωδία. Και το ταξίδι αυτό δεν πραγματοποιείται χωρίς θυσίες. Είναι ανατριχιαστικό το επεισόδιο όπου η μάνα αναγκάζεται να πνίξει το μωρό της για να μην προδοθούν. Τη μοίρα του μωρού θα μπορούσε να έχει και ο ποιητής και ψυχίατρος Μανώλης Πρατικάκης. Όταν οι γερμανοί έκαψαν τα χωριά τους (τα χωριά τους Βιάννου, στην Κρήτη, και το δικό του χωριό, το Μύρτος), ο Μανώλης ήταν μωρό ολίγων ημερών. Κάποιοι από τους χωριανούς τους, μεταξύ των οποίων και οι γονείς του, είχαν καταφύγει σε μια ρεματιά για να σωθούν. Ο Μανώλης έκλαιγε, και οι υπόλοιποι έλεγαν στην μητέρα του να τον πνίξει για να μη προδοθούν. Ευτυχώς ο Μανώλης σταμάτησε το κλάμα, και έτσι τη γλύτωσε. Βέβαια αν η μητέρα του αρνιόταν να τον πνίξει θα πήγαινε πάλι από σφαίρες των γερμανών. Κοινωνικοί ανθρωπολόγοι όπως ο Λεβί Στρως έχουν επισημάνει το γεγονός ότι έχουμε την τάση να βλέπουμε με απόλυτες αντιθέσεις, και κυρίως την μανιχαϊστική αντίθεση καλού και κακού. Το έργο αυτό της Στασινού μας κάνει να αναλογισθούμε πόσο σύνθετη είναι τελικά η πραγματικότητα και ότι πολλές περιοχές της δεν είναι άσπρες ή μαύρες, αλλά γκρίζες. Όταν ακούμε για τους «προστάτες» σκεφτόμαστε τη λέξη σαν συνώνυμη του νταβατζή. Δεν ξέρω τι συνδηλώσεις μπορεί να έχει στα τούρκικα η λέξη «νταβατζής», αλλά η λέξη «προστάτης» με τη σημασία του νταβατζή διατηρεί τις συνδηλωτικές αποχρώσεις που έχει η κύρια σημασία της λέξης. Οι προστάτες εκμεταλλεύονται τις γυναίκες, αλλά τους προσφέρουν ταυτόχρονα και προστασία, όχι μόνο πραγματική (στέγη, τροφή κ.λπ.) αλλά και συναισθηματική. Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Τα αμφιθυμικά αισθήματα της ηρωίδας απέναντι στους προστάτες της φαίνονται σε αρκετά σημεία στο βιβλίο. Οι ενοχές που νιώθει ίσως έχουν εκεί την προέλευσή τους. «Κι ανακαλύπτει με φρίκη πως δεν είναι ικανή να δικάσει κανέναν. Δεν είναι ικανή να κρίνει ούτε ποιος από τους δυο της έκανε το μεγαλύτερο κακό. Και το χειρότερο απ' όλα; Η ερώτηση. Σε τι υπήρξε καλύτερή τους; Μήπως σε κάθε περίπτωση δεν κάλυπτε προσωπικές της ανάγκες; Μήπως ακόμη και τότε που πρόσφερε, μέσα από τη «δουλειά» της, την άνεση να σπουδάσει ο φοιτητάκος της, κρυβόταν η υπεροχή του ανθρώπου που εξαρτά τους άλλους μέσα από την προσφορά;» (σελ. 446). Η παράγραφος αυτή είναι χαρακτηριστική μιας άλλης πλευράς της συγγραφέως: είναι ιδιαίτερα διεισδυτική στα μύχια της ψυχής της ηρωίδας της, περιγράφοντας ανάγλυφα και την παραμικρότερη συναισθηματική της απόχρωση. Ο συνδυασμός αυτός, γλαφυρότητα στην αφήγηση των γεγονότων και ακρίβεια στην έκφραση του ψυχικού κόσμου των ηρώων είναι η κύρια αφηγηματική αρετή της Στασινού, και κάνει το έργο της αυτό ιδιαίτερα συναρπαστικό. Μπάμπης Δερμιτζάκης
Ανώνυμος επισκέπτης
Πεζογραφία
'Αρθρο #1507 Αποστολή από hdermi
Πεμ 26 Φεβ
Ελένη Στασινού
Νύχτες υποταγής
Την πραγματική ιστορία μιας γυναίκας που πέφτει θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης περιγράφει με γλαφυρό τρόπο η Ελένη Στασινού στο έργο αυτό. Τα συναρπαστικά επεισόδια που αφηγείται κρατούν αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη
Ελένη Στασινού, Νύχτες υποταγής, Άγκυρα 2008, σελ. 450 Μιλώντας για το προηγούμενο έργο της Ελένης Στασινού, την «Οντισιόν», επισημάναμε δυο πράγματα: τη φεμινιστική της οπτική και την επινοητικότητα στη σύνθεση των ιστοριών της, που κρατάει αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Την ίδια επισήμανση κάναμε και τώρα, διαβάζοντας το τελευταίο της μυθιστόρημα, τις «Νύχτες υποταγής». Της γης οι κολασμένοι είναι σήμερα οι λαθρομετανάστες, και κυρίως οι γυναίκες, και μάλιστα οι γυναίκες που εμπορεύονται τη σάρκα τους, υπό την προστασία πάντα του κυρίαρχου αρσενικού. Η Αναστάζια ή Στάσα είναι μια τέτοια περίπτωση. Αλλά ακραία. Γνωρίζει το σεξ από την παιδική της ηλικία, από τον πατέρα της. Αυτός στη συνέχεια την εκδίδει. Θα τον διαδεχθεί ο «αδελφός» της, ένα παιδί που περιμάζεψε ο πατέρας της και ο οποίος θα την φέρει στην Ελλάδα. Εδώ θα του ξεφύγει, γνωρίζοντας έναν απατηλό έρωτα. Θα πουλάει το κορμί της για να σπουδάσει τον αγαπημένο της φοιτητή. Αυτός θα παντρευτεί μια πλουσιοκόρη, διατηρώντας βέβαια τη σχέση με την Αναστάζια. Όταν όμως μαθαίνει ότι η Αναστάζια γνωρίζεται με τη γυναίκα του, και έντρομος μην της αποκαλύψει τη σχέση τους, την κτυπάει αφήνοντάς την αναίσθητη και στη συνέχεια τη μεταφέρει και τη φυλακίζει σε ένα εγκαταλειμμένο ορυχείο, μην έχοντας ξεκαθαρίσει τι θα την κάνει. Όμως ο «αδελφός» τον έχει ανακαλύψει. Του έκλεψε το εμπόρευμα. Τον παρακολουθεί στο ορυχείο. Στη συμπλοκή που ακολουθεί σκοτώνεται, ενώ ο δικηγόρος τραυματίζεται θανάσιμα. Η Ναστάζια καταφέρνει να ξεφύγει και, επί τέλους ελεύθερη από τα αντρικά νύχια, φεύγει για την Ιταλία. Το θέμα του λαθρομετανάστη έχει αναπτυχθεί τόσο στο μυθιστόρημα όσο και στον κινηματογράφο. Αναφέρουμε ενδεικτικά το μυθιστόρημα του Σωτήρη Δημητρίου «Ν' ακούω καλά τ' όνομά σου» και την κινηματογραφική ταινία Lilian4ever, που πραγματεύεται το trafficking. Η Στασινού χειρίζεται αυτό το θέμα αριστουργηματικά. Είχαμε γράψει ήδη τις πρώτες γραμμές αυτής της παρουσίασης όπου μιλήσαμε για την επινοητικότητα της Ελένης στη σύνθεση των ιστοριών της, όταν τη συναντήσαμε σε μια βιβλιοπαρουσίαση. Μας είπε ότι η ιστορία είναι εντελώς πραγματική. Έτσι με έκπληξη διαπιστώσαμε για μια ακόμη φορά πως η πραγματικότητα πολλές φορές ξεπερνάει τη φαντασία. Η Στασινού την αληθινή αυτή ιστορία που πραγματεύεται την αφηγείται με καταπληκτική ενάργεια και ζωντάνια. Από τις πιο ωραίες σελίδες σ' αυτό το βιβλίο είναι εκείνες που αναφέρονται στο πέρασμα των συνόρων από τους λαθρομετανάστες. Ταλαιπωρημένοι, πεινασμένοι, έχοντας να αντιμετωπίσουν αφενός το κρύο και το χιόνι και αφετέρου τις περιπόλους των συνόρων, πραγματοποιούν πραγματικό άθλο μέχρι να καταφέρουν να περάσουν στη γη της Επαγγελίας. Φαίνεται αστείο, αλλά η Ελλάδα γι αυτούς φαντάζει σαν γη της Επαγγελίας, τουλάχιστον για όσους δεν την θεωρούν σαν ένα προσωρινό σταθμό μέχρι να φτάσουν σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Στο ταξίδι τους δεν είναι όλοι τυχεροί, δεν καταφέρνουν όλοι να φτάσουν στην Ιθάκη τους. Και το ποίημα του Καβάφη, στην περίπτωσή τους φαντάζει σαν σαρδόνια παρωδία. Και το ταξίδι αυτό δεν πραγματοποιείται χωρίς θυσίες. Είναι ανατριχιαστικό το επεισόδιο όπου η μάνα αναγκάζεται να πνίξει το μωρό της για να μην προδοθούν. Τη μοίρα του μωρού θα μπορούσε να έχει και ο ποιητής και ψυχίατρος Μανώλης Πρατικάκης. Όταν οι γερμανοί έκαψαν τα χωριά τους (τα χωριά τους Βιάννου, στην Κρήτη, και το δικό του χωριό, το Μύρτος), ο Μανώλης ήταν μωρό ολίγων ημερών. Κάποιοι από τους χωριανούς τους, μεταξύ των οποίων και οι γονείς του, είχαν καταφύγει σε μια ρεματιά για να σωθούν. Ο Μανώλης έκλαιγε, και οι υπόλοιποι έλεγαν στην μητέρα του να τον πνίξει για να μη προδοθούν. Ευτυχώς ο Μανώλης σταμάτησε το κλάμα, και έτσι τη γλύτωσε. Βέβαια αν η μητέρα του αρνιόταν να τον πνίξει θα πήγαινε πάλι από σφαίρες των γερμανών. Κοινωνικοί ανθρωπολόγοι όπως ο Λεβί Στρως έχουν επισημάνει το γεγονός ότι έχουμε την τάση να βλέπουμε με απόλυτες αντιθέσεις, και κυρίως την μανιχαϊστική αντίθεση καλού και κακού. Το έργο αυτό της Στασινού μας κάνει να αναλογισθούμε πόσο σύνθετη είναι τελικά η πραγματικότητα και ότι πολλές περιοχές της δεν είναι άσπρες ή μαύρες, αλλά γκρίζες. Όταν ακούμε για τους «προστάτες» σκεφτόμαστε τη λέξη σαν συνώνυμη του νταβατζή. Δεν ξέρω τι συνδηλώσεις μπορεί να έχει στα τούρκικα η λέξη «νταβατζής», αλλά η λέξη «προστάτης» με τη σημασία του νταβατζή διατηρεί τις συνδηλωτικές αποχρώσεις που έχει η κύρια σημασία της λέξης. Οι προστάτες εκμεταλλεύονται τις γυναίκες, αλλά τους προσφέρουν ταυτόχρονα και προστασία, όχι μόνο πραγματική (στέγη, τροφή κ.λπ.) αλλά και συναισθηματική. Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Τα αμφιθυμικά αισθήματα της ηρωίδας απέναντι στους προστάτες της φαίνονται σε αρκετά σημεία στο βιβλίο. Οι ενοχές που νιώθει ίσως έχουν εκεί την προέλευσή τους. «Κι ανακαλύπτει με φρίκη πως δεν είναι ικανή να δικάσει κανέναν. Δεν είναι ικανή να κρίνει ούτε ποιος από τους δυο της έκανε το μεγαλύτερο κακό. Και το χειρότερο απ' όλα; Η ερώτηση. Σε τι υπήρξε καλύτερή τους; Μήπως σε κάθε περίπτωση δεν κάλυπτε προσωπικές της ανάγκες; Μήπως ακόμη και τότε που πρόσφερε, μέσα από τη «δουλειά» της, την άνεση να σπουδάσει ο φοιτητάκος της, κρυβόταν η υπεροχή του ανθρώπου που εξαρτά τους άλλους μέσα από την προσφορά;» (σελ. 446). Η παράγραφος αυτή είναι χαρακτηριστική μιας άλλης πλευράς της συγγραφέως: είναι ιδιαίτερα διεισδυτική στα μύχια της ψυχής της ηρωίδας της, περιγράφοντας ανάγλυφα και την παραμικρότερη συναισθηματική της απόχρωση. Ο συνδυασμός αυτός, γλαφυρότητα στην αφήγηση των γεγονότων και ακρίβεια στην έκφραση του ψυχικού κόσμου των ηρώων είναι η κύρια αφηγηματική αρετή της Στασινού, και κάνει το έργο της αυτό ιδιαίτερα συναρπαστικό. Μπάμπης Δερμιτζάκης
Δευτέρα 2 Μαρτίου 2009
11 Μαρτίου 2009
Παρουσίαση Βιβλίου
ΝΥΧΤΕΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ
της Ελένης Στασινού
Oι εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της συγγραφέως Ελένης Στασινού, «Νύχτες Υποταγής».Για το βιβλίο θα µιλήσει η βιβλιοκριτικός - συγγραφέας Ελένη Γκίκα.Aποσπάσµατα θα διαβάσει ο ηθοποιός μας Χρήστος Τσάγκας.Η λαϊκή βαλκανική μουσική μ’ έναν τρόπο αισθαντικό θα επιστρέψει το φως στο μύθο των λέξεων.Βιολί θα παίξει ο Alexanter Mato (Oρχ. Χρωμάτων-ΚΑΜΕΡΑΤΑ-Ο.Δ.Α.-Ε.Λ.Σ.),κιθάρα, ο Apollon Kukumveskakis (καθηγητής του ATHENAEUM). Η soprana coloratura Μαριάννα Μανσόλα(Ε.Λ.Σ.-Μ.Μ.Θ.-Ο.Δ.Α.) θα μας τραγουδήσει σύνθεση του μεγάλου Λαμπελέτ.
Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2009, στις 7:00μ.μ.Χώρος: ΑΓΚΥΡΑ ΠΟΛΥΧΩΡΟΣΣόλωνος 124 & Εμμ. Μπενάκη, Αθήνα, Τηλ.: 210 3837667
Παρουσίαση Βιβλίου
ΝΥΧΤΕΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ
της Ελένης Στασινού
Oι εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου της συγγραφέως Ελένης Στασινού, «Νύχτες Υποταγής».Για το βιβλίο θα µιλήσει η βιβλιοκριτικός - συγγραφέας Ελένη Γκίκα.Aποσπάσµατα θα διαβάσει ο ηθοποιός μας Χρήστος Τσάγκας.Η λαϊκή βαλκανική μουσική μ’ έναν τρόπο αισθαντικό θα επιστρέψει το φως στο μύθο των λέξεων.Βιολί θα παίξει ο Alexanter Mato (Oρχ. Χρωμάτων-ΚΑΜΕΡΑΤΑ-Ο.Δ.Α.-Ε.Λ.Σ.),κιθάρα, ο Apollon Kukumveskakis (καθηγητής του ATHENAEUM). Η soprana coloratura Μαριάννα Μανσόλα(Ε.Λ.Σ.-Μ.Μ.Θ.-Ο.Δ.Α.) θα μας τραγουδήσει σύνθεση του μεγάλου Λαμπελέτ.
Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2009, στις 7:00μ.μ.Χώρος: ΑΓΚΥΡΑ ΠΟΛΥΧΩΡΟΣΣόλωνος 124 & Εμμ. Μπενάκη, Αθήνα, Τηλ.: 210 3837667
Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2009
ΣΗΜΕΡΑ
Σήμερα θα φορέσω
την αληθινή μου φωνή
και θάρθω
να με γνωρίσεις
Έρωτα σε φράχτη φόβων
λουφαγμένον.....
Διεκδικηση
Τι αθώα η επάνοδός σου!
Μ' αυτήν
την ρευστήν συγνώμην
ως αλιτάνη
κόσμου άλλου
να σε λαμπρύνει
Ίδια πυρά περικαλλής
και αδηφάγος
στην τόση Άφεση
που διακαιούται.......
Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2009
ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ
Ονειρεύτηκα
τις ατίθασες πέννες
όπλα να ζώνονται
Πέρα από τις φθορές
να τερετίζουν
των πετρωμάτων τους
Αντί ρόγχους σε λα ύφεση
μείζονες τιμωρίες....
μέχρι αυτοκτονίας αισιόδοξες....
τις ατίθασες πέννες
όπλα να ζώνονται
Πέρα από τις φθορές
να τερετίζουν
των πετρωμάτων τους
Αντί ρόγχους σε λα ύφεση
μείζονες τιμωρίες....
μέχρι αυτοκτονίας αισιόδοξες....
Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2008
Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2008
ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
ΑΓΓΕΛΟΣ
"Φοβαμαι άλλη
στιγμη βραδυπορίας"
είπες
κι άφησες
ένα στρατιώτη να σε σύρει
εκτός μάχης
Ξέχασες μόνο
τη Βασίλισσα
σ'ένα πεδίο εκτός χρόνου
όπου αμετανόητοι ονειρευτές
μαίνονταν
μάχες παράτολμες.
ΙΩΑΝΝΗΣ
Χιλιάδες χείλη
κυριαρχείς επάνω μου
επιδημία, έξαρση
η λαίλαπα να πω
κι εγώ
να νοσταλγώ
την νήνεμη επαύριο
οπου τα θύματα σου
θα καταγράφονται
αυτάρεσκα.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ
Το σώμα χαλαρά ενδύομαι
κάθε πρωϊ
μετά από νύχτες
που καθρέφτες διασχίζω
μέχρις απείρου
άπειρη κι ακόρεστη
σε τόσα ψυχής
γυμνάσματα κοπιαστικά.
ΙΩΑΝΝΗΣ
Απέναντι
θα σε κρεμάσω
μ' ένα σχοινί
να διασχίζεις
το εμβαδόν του τοίχου μου
προστατευμένος από εσένα
ιδιαίτερα
αφού εγώ
στην ασφαλή σου ερημία
νανουρίζομαι.
ΑΓΓΕΛΟΣ
Κι αν δεν υπήρξες
θα σε γεννήσω απ' την αρχή
τυμβωρύχοι ερώτων
κι ιεροφάντες
κάτι να βρούν
από την ιστορία μας...
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ
Τώρα ελεύθερη
-βλέπεις δεν έχω μάννα
κι αδερφούς για κοπετό-
λέω να πέσω
στις καλοξυσμένες
των μολυβιών σας μύτες
η στο escape του υπολογιστή σας
σαν πουλί
που το κλουβί του
το κατάργησε.
"Φοβαμαι άλλη
στιγμη βραδυπορίας"
είπες
κι άφησες
ένα στρατιώτη να σε σύρει
εκτός μάχης
Ξέχασες μόνο
τη Βασίλισσα
σ'ένα πεδίο εκτός χρόνου
όπου αμετανόητοι ονειρευτές
μαίνονταν
μάχες παράτολμες.
ΙΩΑΝΝΗΣ
Χιλιάδες χείλη
κυριαρχείς επάνω μου
επιδημία, έξαρση
η λαίλαπα να πω
κι εγώ
να νοσταλγώ
την νήνεμη επαύριο
οπου τα θύματα σου
θα καταγράφονται
αυτάρεσκα.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ
Το σώμα χαλαρά ενδύομαι
κάθε πρωϊ
μετά από νύχτες
που καθρέφτες διασχίζω
μέχρις απείρου
άπειρη κι ακόρεστη
σε τόσα ψυχής
γυμνάσματα κοπιαστικά.
ΙΩΑΝΝΗΣ
Απέναντι
θα σε κρεμάσω
μ' ένα σχοινί
να διασχίζεις
το εμβαδόν του τοίχου μου
προστατευμένος από εσένα
ιδιαίτερα
αφού εγώ
στην ασφαλή σου ερημία
νανουρίζομαι.
ΑΓΓΕΛΟΣ
Κι αν δεν υπήρξες
θα σε γεννήσω απ' την αρχή
τυμβωρύχοι ερώτων
κι ιεροφάντες
κάτι να βρούν
από την ιστορία μας...
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ
Τώρα ελεύθερη
-βλέπεις δεν έχω μάννα
κι αδερφούς για κοπετό-
λέω να πέσω
στις καλοξυσμένες
των μολυβιών σας μύτες
η στο escape του υπολογιστή σας
σαν πουλί
που το κλουβί του
το κατάργησε.
Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2008
ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΜΙΑΣ ΥΝΑΙΚΑΣ
Και είπεν η γυναίκα: Αναστασία είμαι, του Μηδενός, του Τίποτα και του Θανάτου Ανίσταμαι. Διότι το όνομα Μοίρα μου και κατά πολύ άλλων τινών και αν του ονόματός μου αποσιωπηθεί η δύναμη η υποβόσκουσα, θα καθορίζει, της ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ να έχουν τέλος, όπου ο στόχος θα επιτευχθεί.
Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2008
Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ
Η γνωριμία με την Αναστασία, άρχισε πριν δέκα περίπου χρόνια.
Η σχέση αυτή δεν μπορούσε να προχωρήσει, γιατί φαντάσματα άλλα, αγάπες αδικαίωτες, φόβοι που περιμένανε το ξόρκι τους, εφιάλτες αγαπημένων που είχες πάρει στους ώμους, στερούσαν την πολυτέλεια να βυθιστείς στην σχέση αυτή καθώς την άξιζε. Έτσι βγήκαν, τραγούδησαν κι έκλαψαν, ταξίδεψαν και δικαιώθηκαν, βυθίστηκαν στην λάσπη τους ως που ναναδυθούν φρεσκογεννημένοι σαν "νιά μέρα" οι τρυφεροί ήρωες της "Αγίας Πόρνης"
οι δειλοί μου αγαπημένοι "Δήθεν" οι μαρτυρικές φιγούρες της "Οντισιόν".
Κι ύστερα ήρθαν οι θάνατοι. Απανωτοί, αδιάψευστοι, ανιστόρητοι. Να μη μπορείς στο μεγαλείο τους να αρθρώσεις .....ανάσα. Να θέλεις να διαφύγεις με τα μέσα που διαθέτεις και να μην είναι....διαθέσιμα. Γιατί το μυαλό σου και η καρδιά σου, οι όποιες ικανότητές και η φιλεργάτικότητά σου έχουν γίνει ένα ασαφές νέο τοπίο, πέρα από ορίζοντες, από δυνατότητες και προσδοκίες, έχουν γίνει μια νέα οπτική "αόρατη" που ναι μεν δεν την βλέπεις, γνωρίζεις όμως ότι υπάρχει.
Κι εκεί που ακροβατείς στο είμαι και δεν είμαι, στο όλα σοφά κι όλα λάθος, έρχονται οι αγαπημένοι έν γύρω, σαν σε κλοιό και ανασαίνουν δίπλα σου. Μαρία, Λευτέρης, Δήμητρα, Κώστας, Ειρήνη, Χρήστος, Δημήτρης, Νίκος, Γιάννης, Ιωάννης, Δούκισσα, Μαίρη, Κατερίνα. Και μια τόσο σύντομη, αλλά ζεστή κι ουσιαστική αγκαλιά από το ALEF. Και λες πάμε πάρα κάτω. Πλουσιότεροι. Γιατί τώρα δεν είμαι ένας. Με τόσο πλούτο θανάτων μέσα μας, είμαστε πλήθος συναισθημάτων και γνώσεων και ιδιοτήτων. Είμαστε το άθροισμα όλων των αγαπημένων, είμαστε δύναμη συμπυκνωμένη σαν ρομφαία πυρακτωμένη.
Και τότε κοιτάς τις εκκρεμότητες. Και λες: Η Αναστασία έδειξε υπομονή. Μπορεί να την μελέτησες κάποτε, άλλοτε να φλερτάρισες με πτυχές του χαρακτήρα της, να την πλησίασες για λίγο, όμως το βάρος το μεγάλο που της αξίζει τώρα -κι εσύ βαρύς και σοβαρός- θα της το δώσεις.
Κι αρχίζεις να αφήνεσαι στον νέο έρωτα. Που κρατάει τέσσαρα-πέντε χρόνια; Με την μεσολάβηση του αγαπημένου Λάμπρου, για ναρθουμε κοντά και το πρελούντιο, δέκα χρόνια; Δέκα χρόνια. Κι ύστερα το "ΤΥΠΩΘΗΤΩ" . Με μια λέξη, να δέχεσαι η ζωή της ΑΝΑΣΤΑΖΙΑ, να μοιραστεί, άρτος για γνώση, μεταμέλεια, άφεση, οίνος αθώωσης και μελλούμενης ευφορίας.
Λοιπόν καλώς την! Την νέα τη συγκίνηση!
Η σχέση αυτή δεν μπορούσε να προχωρήσει, γιατί φαντάσματα άλλα, αγάπες αδικαίωτες, φόβοι που περιμένανε το ξόρκι τους, εφιάλτες αγαπημένων που είχες πάρει στους ώμους, στερούσαν την πολυτέλεια να βυθιστείς στην σχέση αυτή καθώς την άξιζε. Έτσι βγήκαν, τραγούδησαν κι έκλαψαν, ταξίδεψαν και δικαιώθηκαν, βυθίστηκαν στην λάσπη τους ως που ναναδυθούν φρεσκογεννημένοι σαν "νιά μέρα" οι τρυφεροί ήρωες της "Αγίας Πόρνης"
οι δειλοί μου αγαπημένοι "Δήθεν" οι μαρτυρικές φιγούρες της "Οντισιόν".
Κι ύστερα ήρθαν οι θάνατοι. Απανωτοί, αδιάψευστοι, ανιστόρητοι. Να μη μπορείς στο μεγαλείο τους να αρθρώσεις .....ανάσα. Να θέλεις να διαφύγεις με τα μέσα που διαθέτεις και να μην είναι....διαθέσιμα. Γιατί το μυαλό σου και η καρδιά σου, οι όποιες ικανότητές και η φιλεργάτικότητά σου έχουν γίνει ένα ασαφές νέο τοπίο, πέρα από ορίζοντες, από δυνατότητες και προσδοκίες, έχουν γίνει μια νέα οπτική "αόρατη" που ναι μεν δεν την βλέπεις, γνωρίζεις όμως ότι υπάρχει.
Κι εκεί που ακροβατείς στο είμαι και δεν είμαι, στο όλα σοφά κι όλα λάθος, έρχονται οι αγαπημένοι έν γύρω, σαν σε κλοιό και ανασαίνουν δίπλα σου. Μαρία, Λευτέρης, Δήμητρα, Κώστας, Ειρήνη, Χρήστος, Δημήτρης, Νίκος, Γιάννης, Ιωάννης, Δούκισσα, Μαίρη, Κατερίνα. Και μια τόσο σύντομη, αλλά ζεστή κι ουσιαστική αγκαλιά από το ALEF. Και λες πάμε πάρα κάτω. Πλουσιότεροι. Γιατί τώρα δεν είμαι ένας. Με τόσο πλούτο θανάτων μέσα μας, είμαστε πλήθος συναισθημάτων και γνώσεων και ιδιοτήτων. Είμαστε το άθροισμα όλων των αγαπημένων, είμαστε δύναμη συμπυκνωμένη σαν ρομφαία πυρακτωμένη.
Και τότε κοιτάς τις εκκρεμότητες. Και λες: Η Αναστασία έδειξε υπομονή. Μπορεί να την μελέτησες κάποτε, άλλοτε να φλερτάρισες με πτυχές του χαρακτήρα της, να την πλησίασες για λίγο, όμως το βάρος το μεγάλο που της αξίζει τώρα -κι εσύ βαρύς και σοβαρός- θα της το δώσεις.
Κι αρχίζεις να αφήνεσαι στον νέο έρωτα. Που κρατάει τέσσαρα-πέντε χρόνια; Με την μεσολάβηση του αγαπημένου Λάμπρου, για ναρθουμε κοντά και το πρελούντιο, δέκα χρόνια; Δέκα χρόνια. Κι ύστερα το "ΤΥΠΩΘΗΤΩ" . Με μια λέξη, να δέχεσαι η ζωή της ΑΝΑΣΤΑΖΙΑ, να μοιραστεί, άρτος για γνώση, μεταμέλεια, άφεση, οίνος αθώωσης και μελλούμενης ευφορίας.
Λοιπόν καλώς την! Την νέα τη συγκίνηση!
ΓΙΑ ΤΗΝ "ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ" που αξιώθηκε το "ΤΥΠΩΘΗΤΩ"
Πριν Εκεινού την έλευση
ξανά
πεισματικά πιστοποιώ
πως διάβηκα
τούτη τη σκόνη
και Πυρκαϊά ας ομιλεί
η Αλεξανδρινή...
ξανά
πεισματικά πιστοποιώ
πως διάβηκα
τούτη τη σκόνη
και Πυρκαϊά ας ομιλεί
η Αλεξανδρινή...
Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2008
ΤΥΦΛΑ
Σαν ανυπόληπτα φορώ
τον έρωτά σου τον ασύμβατο
παράθυρα χαμογελούν αμέτρητα
κι απλώνουν τα σχοινιά τους
κάθε ρανίδα τύψης
να στεγνώσουν
Γιατί καλά κατέχουν
πως πελεκά η έλλειψη
κάθε ικμάδα ελευθερίας.....
τον έρωτά σου τον ασύμβατο
παράθυρα χαμογελούν αμέτρητα
κι απλώνουν τα σχοινιά τους
κάθε ρανίδα τύψης
να στεγνώσουν
Γιατί καλά κατέχουν
πως πελεκά η έλλειψη
κάθε ικμάδα ελευθερίας.....
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
